A dlaczego niektóre rytmy regulują układ nerwowy, wywołując spokój, podczas gdy inne zapewniają stabilność?

I dlaczego ludzki układ nerwowy od wieków próbuje odtworzyć to w przestrzeni kosmicznej?

Coraz bardziej staje się jasne, że piękno nie jest jedynie kategorią wizualną ani kwestią gustu. Jest czymś, co najpierw odczuwamy ciałem — jest to raczej reakcja fizjologiczna niż intelektualna. Piękno nas łagodzi. Reguluje pracę układu nerwowego. Pozwala nam oddychać głębiej.

W tym sensie piękno nie polega tyle na formie, co raczej na rytmie.

Istnieje pewien rodzaj ciszy, który należy do ciała – i inny, który do niego nie należy. Mogą brzmieć identycznie, a jednak różnią się temperaturą, gęstością, rytmem i obecnością. Tylko ciało potrafi dostrzec tę różnicę.

Przychodzi moment, kiedy sztuka, oderwana od życia, zaczyna wydawać się odległa. Zamknięta w białych ścianach, chroniona ciszą, która nie należy do ciała, może stać się statyczna — podziwiana, ale nietknięta. Widziana, ale nie odczuwana. Sztuka tam nie znika. Ale coś istotnego cichnie.

Są rzeczy, których nie da się zaprojektować. Można je jedynie usłyszeć. Rytm jest jedną z nich. Zanim pojawi się forma, zanim przestrzeń nabierze kształtu, zanim zapadnie decyzja dotycząca koloru, materiału czy światła — istnieje rytm.